Tam sekiz ay geçmiş askerden döneli. Beş ay beş gün süren serüvenin üzerinden sanki daha bir kaç hafta geçmiş gibi. Zamanın ne kadar hızlı aktığını hayatınızı ne şekilde doldurduğunuz belirliyor, bunu bir kez daha net bir şekilde görme fırsatı buldum tuncelide. Yaşam alanınız o kadar kısıtlı yapabileceğiniz şeyler o kadar az ki, çok kısa bir süre içinde her şey rutine biniyor. Yattığın yer, çalıştığın yer, yemek yediğin yer hepsi aynı binanın içinde ve bu ortamdan bir an için bile olsa kaçışın yok. Bütün bunların üzerine öyle bir de psikolojik baskı varki üzerinde, insan daha ilk haftasında sanki yıllardır oradaymış gibi bir moda giriyor.

Açıkcası zor alıştım askerliğe. Benim gibi asi ruhlu, emir altında olmaktan hoşlanmayan biri için zor bir süreçti. Komutanlara hizmet etmek neyse de, ilkokul mezunu, kişiliği oturmamış benden küçük çocukların elime paspas, çay tepsisi tutuşturması, emir tonuyla konuşması, hissettikleri ezikliklerini ellerindeki o güçle seni rencide ederek giderebileceklerini sanmaları ve tüm bunlara karşı tek yapabileceğinin sadece susmak ve sindirmek olması insanın gerçekten zoruna gidiyor. Tüm bunların yanında bir de arkanda bıraktığın hayatın sensiz devam ediyor oluşu var. Akşam eve gidip aileni görememek, haftasonu arkadaşlarının yanında olamayacağını bilmek acı veriyor. İnsan kendiyle baş başa dahi kalamıyor askerde. Çekip gidebileceğin bir yer yok çünkü, tam bir malsın, demirbaşsın orada. Bir hayatın yok, duyguların düşüncelerin yok, vücudun senin değil çünkü kontrolü sende değil.

Güzel şeyler de yaşadım tabi askerde. İnsan ne kadar kötü bir ortamda olursa olsun, bir yerden sonra her şeyi kanıksayıp normalleştirebiliyor, o noktadan sonra da tat almaya başlıyorsun zaten. Ne zaman konusu geçse yapamam dediğim öğretmenliği tattım mesela ve ne kadar zor bir meslek olduğunu bir kez daha görüp öğretmenlere sabır diledim. Dağlarda, kar kıyamette, sırtımda 30 kg yükle, -20 derecelerde operasyonlara katıldım, başlarda korktuğum ama sonra her insanın bu duyguları tatması gerektiğini düşündüğüm bir deneyimdi bu. Ve asıl hayatımı değiştiren gelişme, operasyonların birinde bulduğum 50 kg patlayıcı oldu. Yaşadığım gurur değildi hayatımı değiştiren, bana getirisi birlik içinde popülarite ve terörle mücadelede üstün hizmet belgesi dışında bir şey olmadı zaten; ölüm korkusunu ilk kez bu kadar net bir şekilde hissettim, hayatın anlamını ilk kez gerçek anlamda sorguladım o dönem. Hani insan ölümcül bir hastalığa yakalanır sayılı günleri kaldığını öğrenir de, geri kalan zamanlarını çok daha dolu ve iyi değerlendirmeye, sınırlarını kaldırmaya, kurallarını çiğnemeye başlar ya, benimki de bu tarz bir değişim oldu. Evet belki önümde çok uzun bir süre var daha yaşayacak, ama o gün o dağda o taşı yerinden oynattığım anda tarihe karışmış da olabilirdim.

Değiştim, kırmızı çizgilerimi tekrar elden geçirdim, yirmili yaşların ortasına gelmiş biri olduğumun farkına da vardım bu sırada. Hayattan beklentilerimin farklılaştığını, üniversitenin ilk yıllarındaki saflıkta olmadığımı gördüm. Hayata karşı direnmektense, bazı şeyleri sindirmem gerektiğini hissettim aynı askerliğin ilk döneminde olduğu gibi. Kirlenmeye açık bir hale getirdim kendimi bir nevi. Daha büyük riskler alarak, daha kontrolsüz bir hayat yaşayarak, çevremdekilere karşı daha acımasız davranarak, çok daha bencil olarak yaşamaya karar verdim. Yorum yapmak için belki erken ama değişime uğrayan halimle geçen sekiz aylık süreçte kendimi çok daha iyi hissettiğimi, kendime çok daha fazla güvendiğimi, hayattan çok daha fazla zevk aldığımı görüyorum. Bunun götürüleri de oldu, bencilleşmemin, insanlarla olan paylaşımlarımın değişmesinin bedellerini de ödedim, ödemeye de devam ediyorum.

Tunceli ve askerlik hayata bakış açımda kırılmanın yaşandığı en büyük dönemlerden biri oldu. Alınan her nefesin, atılan her adımın, geçen her saniyenin değerini bilmek gerekiyor. Kayıp olarak gördüğünüz beş ay beş günü olumluya çevirmek yine sizin elinizde. Umarım askerde geçen günleriniz bana kattığı kadar size de bir şeyler katar.