Yürümeyi sevmediğimi bir çok arkadaşım bilir, çünkü ne zaman bir yerlere yürüyerek gitme alternatifi sunulsa hemen söylenmeye başlarım. Üşengeç bir insan olmama bağlardım bunu her zaman ama geçenlerde çocukluktan kalma bir anım canlandı gözümde. Hani psikologlar hep olayların arkasında çocukluktan kalma travmalar olduğunu söylerler ya, dedim belki de haklılar :).

Kadıköy Anadolu Lisesinde hazırlıkta olduğum zamanlardı, bu da bundan yaklaşık 13-14 sene öncesine tekabül ediyor. Beden dersinin olduğu bir gün ve doğal olarak yanımda beden çantam da var. Şimdiki gibi kitapları okullarda dolaplara koyma gibi vizyonlar da yok tabi, sonraları olacağım gibi sınıfın azılılarından da değilim çantam ağzına kadar kitap defter falan dolu.

Akşam oldu gün bitti, ama servis gelmedi. Cepteki parayıda gün içinde abur cubura yatırınca nasıl bir akılla öyle bir karar aldım bilmiyorum ama o an "eve kadar yürürüm ya nolcak" dedim, demez olaydım. Beden dersinde top koşturmanın da getirdiği yorgunlukla 10 km'den fazla sırtımda çanta, elimde beden çantası yürüdükten sonra ki ayaklarımın ağrısını hala hayal meyal hatırlıyorum.

Google Maps sağolsun yaklaşık olarak izlediğim patikayı çıkarttım, daha da bana neden yürümeyi sevmiyorsun diye sormayın :).